«Հող հանձնելու» վերաբերյալ

Հայաստան, Արցախ, Կաչաղակաբերդ

«Հող հանձնելու» արմատները խորն են:

Պետք է խոստովանենք, որ մեր հասարակության տարբեր շերտերում, միշտ էլ եղել և կան «հող հանձնելու» կողմնակիցներ: Ավելին, շատերը դեռ Արցախը չազատագրած, ցանկանում էին այն տալ ազերիներին, «ի՞նչ ենք անելու Ղարաբաղը», «ինչների՞ս էր պետք», «հիմա խախանդ, հանգիստ կապրեինք» ...

Նման կերպ մտածող սովետահայություն շատ կար և կա...

Բայց ժամանկն ապացուցում է, որ առանց Արցախյան Հաղթանակի, մենք 25 տարի գոյատևել չեինք կարող, եթե մեր ու Ադրբեջանի հետ ոչ մի կոնֆլիկտ էլ չլիներ, միևնույն է Հայաստանը դատապարտված էր, լավագույն դեպքում պիտի դաղստանի կարգավիճակից ցածր սուբյեկտ լինեինք...

25 տարի առանց մեծ ճիգերի, առանց նորմալ իշխանության, կոռուպցիայի ու շրջափակման մեջ ապրեցինք, կայանում ենք...

Թե՞ այդպես չէ, «հող հանձնողներ» ջան...

Դարերով եկած ու սովետով դաջված վախերը հոդս են ցնդում, մենք պիտի հասկանանք, որ ոչ մի ազգ, դարերով չի կարող հանգիստ ապրել, առանց պայքարի ու պատերազմների:

Հենց գիտակցեցինք դա, մեր կենսակերպը կփոխվի, կսկսենք կյանքին նայել այլ կերպ, կսկսենք ՃԻՇՏ պետություն կերտել:

Հակապետական իշխանական առնետների մասին | 2016

Հիմա կարելի է ամենինչ ազատ գրել, բոլորն էլ գիտեն, ում պետք ա:

վատը էն ա, որ կամավորները պետք էին, ինչքան էլ ասեն՝ չէ, չէ, կարիքը չկա, ու գնում էին ավտոբուսներով ուղիղ ռազմաճակատ:

վատը էն ա, որ էրեխեքի հավաքած օգնությունը իրոք պետք էր, ոչ թե զուտ սատարելու խորհրդանիշ:

վատը էն ա, որ հիմա էլ բան֊ման ենք հավաքում, ու պետք ա նորից:

Ու խոսքը «սմերչերի» մասին չէ, ՏՈՍ֊ը ջհանդամ, թանկ ա, չունենք: Բայց պատգարակի ու մայկա֊տռուսիկի, առաջին օգնության դեղերի կարիք կա:

Վատը էն ա, որ էն մարդը, ով ինքն իրեն ՀՀ քաղաքացի է համարում, պետք է մի պահ անձնական հազար ու մի հարցերը ու մասնագիտական գործերը թողնի ու․

- կամավոր ռազմաճակատ գնա

- փող հավաքի, դեղ հավաքի

- ընթացքում ուշադիր նայի քաղաքում ինչ են փչացնում, որ ձեռի հետ քաղաքապետարանին ստիպի էդ խայտառակությունը կանգնացնեն

- ձեռի հետ հուշարձանների հարցով զբաղվի

- ձեռի հետ ծանոթ ու անծանոթ ծանր հիվանդ էրեխեքին մի կոպեկով օգնի

- ձեռի հետ սահմանամերձ գյուղերին մի բանով գոնե օգնի

- ոտի վրա ԱԳՆ բացթողածները փորձի դզել, սրա֊նրա դեսպանատան դեմ ցույց անի

- մեկ էլ իմանա, որ նորից բնապահպանության նախարարությունը անտառ է ծախել հանքափորներին, կամ տենց մի զիբիլ, դե մի կերպ պետք է դեմները փորձել գոնե առնել, որ գոնե խիղճը հանգստանա

- գիշերը վատ քնի, քանի որ մեկ էլ հիշի, որ Շանթը, Վոլոդյան, Գեւը, Հայկը, մյուսները բանտում փթում են, չգիտես խի, ու նույնիսկ էն վերեւի կետերին մասնակցելու իրավունք էլ չունեն

Եթե աշխարհը պատկերացնենք որպես մի մեծ դասարան

Եթե աշխարհը պատկերացնենք որպես մի մեծ դասարան, իսկ պետություններին՝ աշակերտներ, ապա Ռուսաստանը միջակ կարողություններով, բայց ֆիզիկապես հաղթանդամ մի տղա է, ով ցանկանալով ճնշել խելացիներին` ուժով իր կողմն է քաշում բոլոր ծույլիկներին: Նա չի ձգտում միանալ խելացիների ակումբին և դառնալ ավելի կիրթ, այլ ցանկանում է մրցակցել նրանց հետ, վերահսկել նրանց: Սա կոչվում է ջանք, ոչ ըստ խելքի կամ՝ сила есть, ума не надо: Բայց ամենավատը դա չէ: Ամենավատն այն է, որ Հայաստանը դարձել է այս ծույլիկների ակումբի անդամ՝ մնալով հաղթանդամ միջակության հույսին՝ իր բոլոր ծանր հետևանքներով: Ու սա մեր էլիտայի 25 տարվա ընտրությունն է՝ հեշտ միջակության ընտրությունը: 

Մեր Զինվորի թիկունքն ամուր չէ | Ապրիլ, 2016

Հասկանալու համար, թե ինչ երկրում ենք ապրում, ինչպես ենք ապրել ու ապրում, մի պահ մտածենք ...

4 օրում մոտ 70 զոհ ենք տվել, հարյուրից ավել վիրավորներ, նույնիսկ թվերով հաշվելուց ես վատ զգում, քանզի յուրաքանչյուր Մարդ անգին է...

Բայց Ղարաբաղյան առաջին պատերազմի ժամանակ տվեցինք հազարավոր զոհեր, ունեցանք հազարավոր վիրավորներ, փախստականներ ու տարբեր կերպ պատերազմից տուժածներ ...

Եվ բոլորը մոռացվեցին, զոհվածների ընտանիքները մնացին մենակ իրենց վշտի հետ, հաշմանդամները մնացին իրենց խնդիրների հետ, փախստականներն՝ անտուն, անտեր ու չքավոր վիճակում ...

Մենք տեղից քիչ էինք, հիմա է՛լ ավելի քիչ ենք մնացել

Photo by Ilur.am

Մենք տեղից քիչ էինք, հիմա է՛լ ավելի քիչ ենք մնացել։ Էնքան քիչ, որ եթե տասնյակ զոհ ենք ունենում, անպայման մեջները գոնե մեկը կա, որ ընկեր ա, բարեկամ, հարևան, թաղի տղա կամ այլ ինչ-որ կապերով կապված ա հետներս։ Էն պատմությունները, որ լսում ենք էս կարճատև պատերազմի ընթացքում մեր տղերքի հերոսությունների մասին, հուզում են, մեջդ հպարտություն առաջացնում։ 

Իսկ երբ էմոցիոնալ զեղումները նվազում են, ատամները կրճտացնելու չափ ցասում ա առաջանում, թե խի պետք ա հակառակորդի առաջխաղացումը անպայման էդ տղերքի ինքնազոհությամբ կասեցվեր, էն տղերքի, որ էս ապաշնորհ վարչախմբի գործունեության հետևանքով համարյա առանց բացառության հայտնվել են աղքատության գծից ներքև (բոլոր զոհերի մասին պատմելիս շեշտվում ա, որ անապահով ընտանիքից են), թե ուր են գնացել էն միջոցները, որոնք կարող էին ծախսվել նմանատիպ ագրեսիաները արդյունավետ ու նվազ զոհերով կանխելու համար։