9 Apr 2016

Որտեղից փող ճարել ամենաարդիական զենքերը գնելու համար | 2016

«Հայկական ժամանակ» թերթը գրում է. «Սերժ Սարգսյանի հայտարարությունը, թե Հայաստանը կռվում է 80-ականների զենքով, մեծ արձագանք է գտել հայ հասության շրջանում։ Այնպես չէ, ու սա սխալ տեղեկատվություն է։

Հայաստանն իրոք կռվում է 80-ականների զենքերով։ Ու բնական հարց է առաջ գալիս՝ իսկ ինչո՞ւ 80-ականների զենքերով։ Հնարավորություն չունե՞նք արդյոք ունենալ ավելի ժամանակակից, ավելի արդիական զինտեխնիկա, որպեսզի մեր զինվորները ստիպված չլինեն հակառակորդի ունեցած տեխնիկական առավելությունը չեզոքացնել միայն իրենց ոգու, խիզախության ու անձնազոհության հաշվին։

Մեզ տարիներով ուզում են համոզել, որ Հայաստանը աղքատ երկիր է, մենք նավթ չունենք եւ այլն, եւ այսպես շարունակ։ Ճի՞շտ են արդյոք այդ պնդումները։ Դա հասկանալու համար մի փոքրիկ շրջայց կատարենք տարբեր զինատեսակների վիրտուալ շուկայում։

Աշխարհում որպես շատ լավ տանկի համբավ ունի ռուսական արտադրության T-90-ը։ Շուկայական գինը 1.7 միլիոն դոլար է։ Պաշտոնական տվյալներով մենք չունենք այդ տանկից, իսկ Ադրբեջանն ունի։ Եթե մի 50 հատ T-90 լիներ, Ադրբեջանի առավելությունը էականորեն կնվազեր։ Այդ առավելությունը գրեթե չեզոքացնելու համար, ուրեմն, մեզ պետք Է 85 միլիոն դոլար։

8 Apr 2016

Հիշե՛ք 2016-ի ապրիլի սկիզբը

Արցախի հյուսիս-արևելքում գտնվող Ադրբեջանի
հետ սահմանամերձ Թալիշը`
մարտական գործողություններից հետո
Հիշե՛ք: Ուրիշ բան չեմ ուզում ասել հիմա. արդեն շատ բան ա գրվել, հասկացվել ու բացվել. ուղղակի հիշեք: Հիշեք էս ամեն ինչը, մի՛ մոռացեք: Ամեն ինչ մոռացվում ա, մարում ա ու թուլանում, փաստերը հետո լղոզվում են, հիշողությունները՝ մոնտաժվում, էսօրվա կիզիչ ժամանկագրությունը վաղվա ձեռնածությունն ա դառնալու. դուք մի՛ մոռացեք: Մանավանդ եթե խաղաղության սերնդից եք ու առաջին անգամ էիք պատերազմ տեսնում, եթե փողոց դուրս գալը ձեզ համար նորություն չի, եթե մի շենքի քանդվելուց վրդովում եք, մի գիշերվա ծառահատումից՝ ըմբոստանում. հիշե՛ք, որ ընդվզումը շենքերի ու ծառերի համար չի: Էլեկտրաէներգայի ու գազի թանկացման դեմ չի, տրանսպորտի թանկացման դեմ չի, նույնիսկ արտագաղթի, մոնոպոլիայի, անազատ խոսքի ու կոռուպցիայի դեմ չի: 

Սրանք ածանցյալներ են: Սրանք հետևանք են: Հաջորդ անգամ, երբ դրսում ինչ-որ մեկը քվեատուփի մոտ կգոռա, որ կեղծում են, երբ իրեն ծաղրեն ու լռեցնեն, իսկ դուք տատանվեք՝ օգնե՞ք, թե՞ չէ, ինքը ձեր կուսակի՞ցն ա, թե՞ չէ, ճանաչու՞մ եք, թե՞ չէ, հիշե՛ք 2016-ի ապրիլի սկիզբը: Երբ ոստիկանները էլի ծեծեն մարդկանց ու էլի ջրցաններ հայտնվեն փողոցներում, ու ձեզ սկսեն ներշնչել, որ ամեն ինչ իզուր ա, որ անիմաստ ա, որ սխալ ա, որ փողոց դուրս եկած մարդիկ ուրիշ են, հիշե՛ք, մի՛ մոռացեք էս մի քանի օրը: Ցավը ծանր ա, վախը՝ ուժեղ, մոռանալը հեշտ ա ու փրկող, բայց դուք պահեք ձեր մեջ էս ամեն ինչը, որ երբ ժամանակը գա, կարողանաք նույն ուժգնությամբ նույն բանն արթնացնել, ապրել ու զգալ: Որովհետև երբ ձեզ ասում են, որ դժվար ժամանակները դժվար լուծումներ են պահանջում, ու հորդորում են՝ լռեք, սահմանը լարված ա, պիտի հիշեք ու հասկանաք, որ լռում եք, դրա համար ա սահմանը լարված: 

6 Apr 2016

Ապրիլյան պատերազմ | 2016

Photo by Eric Grigorian | HETQ.am
էս 4 օրվա պատերազմը վերլուծելու ահագին նյութ ա տվել։ Դրական ահագին շատ բաներ եղան, բայց էդ մասին հիմա չեմ ուզում գրեմ, դեռ կհասցնեմ․ մենակ նշեմ, որ հալալ ա մեր տղեքին, բանակին, էս դուխին ու էս համախմբմանը։ Բացասականի մասին, քանի որ ակտիվ ռազմական գործողությունները ավարտվեցին, հիմա կարամ մի քանի ակնհայտ խնդիրների ու հետևանքների մասին գրեմ։

Ռազմական պարտություն․
-Պատերազմն ավարտվեց մեր համար տարածքային կորուստներով․ 5 դիրք ազերիք գրավեցին, ու տենց էլ հետ չվերցրեցինք։
-Ադրբեջանի զինտեխնիկան՝ հատկապես անօդաչու սարքերը ցույց տվեցին իրանց առավելությունը։

Դիվանագիտական պարտութրյուններ․
-Հայկական կողմը հայտարարեց, որ զինադադարի կգնա, եթե վերականգնվի մինչև ապրիլի 1-ի սահմանը։ 1 օր հետո զինադադարի գնաց կորցրած տարածքներով։
-Զինադադարի մասին համաձայնությունն եղավ Հայաստանի ու Ադրբեջանի ԳՇ-ների միջև։ 1994թ․-ից գործող սկզբունքը, որ կոնֆլիկտը ԼՂՀ-ի ու Ադրբեջանի մեջ ա, ու որոշում կայացնողը Ղարաբաղն ա, փաստորեն առաջին անգամ գործնականում խախտվեց, ու Ադրբեջանից հաջողվեց Ղարաբաղին վերջնական հանի էդ պրոցեսից։
-Հայաստանի դաշնակիցներն ու միջազգային պարտնյորները ոչ միայն չաջակցեցին, այլ նաև եղան նրանց կողմից Ադրբեջանի օգտին հայտարարություններ
-Ադրբեջանը օգտագործեց «Սմերչ» ու մենք որևէ համարժեք պատասխան չտալով ընդունեցինք զինադադարը։

Ապրիլյան պատերազմի վերաբերյալ գրքի հրատարակման անհրաժեշտություն | 2016

Photo by PanARMENIAN.Net
Ապրիլյան պատերազմը որակական նոր երևույթ էր անկախ Հայաստանի պատմության մեջ, և այս առումով, կարծում եմ՝ անհրաժեշտ է տեղի ունեցածը վերագնահատելու նպատակով իրականացնել գիտական աշխատանքի հրատարակում՝ գրքի տեսքով։ Անհրաժեշտ պրոֆեսիոնալիզմի և ռեսուրսներ չունենալու պատճառով ինքս չեմ կարող իրականացնել նշված աշխատանքը և ենթադրում եմ, որ այս նախաձեռնությունը իր վրա կարող է վերցնել որևէ մասնագիտացված ինստիտուտ։ Սիրողական մոտեցումից խուսափելու համար նմանատիպ կառույցի դերում տեսնում եմ ԵՊՀ Պատմության ֆակուլտետին, որը համապատասխան միջոցներ ունի այս պատասխանատու աշխատանքը հաջող իրականացնելու համար։

Ուսումնասիրության հնարավոր ուղիներից կարող են լինել զոհվածների, անձնվիրաբար կռված զինվորականների, մարտական ու տակտիկական գործողությունների, դրանց իրականացնողների, հրամանատարների, ժամկետային զինծառայողների, ուղղաթիռները և անօդաչու սարքերը ոչնչացնողների, անհատների սխրանքների, կամավորների, Թալիշում կատարված վայրագության ու ռազմական հանցագործությունների, լրագրողների օպերատիվ աշխատանքի մասին։ Ո՞վ, ե՞րբ, ի՞նչ արեց, ինչպե՞ս արեց, ով ի՞նչ պատմեց, ի՞նչ չարվեց։ Այս մի քանի օրվա մեջ տեղի ունեցած ամեն ինչ դոկումենտացնել է անհրաժեշտ, սկսած Ֆեյսբուքում հայերի և արտասահմանցիների կարևոր գրառումներից մինչև բոլոր տեսակի նախաձեռնությունները, միջազգային հանրության ու զանազան կառույցների կոչերը, տարբեր վերլուծությունները, աշխարհի լրատվականների լուսաբանումները. մի խոսքով՝ ամեն ինչ։ 

Բնականաբար այդ ամենի համատեքստում թույլ չպիտի տրվի ռազմական գաղտնիքի, տեղանքի հետ կապված նյուանսների արտահոսք։ Բայց մարդկանց անունները ի մի բերել է պետք ու որքան հնարավոր է շուտ, եթե հիմա չարվեց հետագայում արդեն նույն որակով ու արժանահավատ իրականացնել հնարավոր չի լինի, նյութը կկորցնի իր դոկումենտալ-վավերագրական կողմը ու կխախտվի խրոնոլոգիան։ Սա կարևոր է բազմաթիվ առումներով՝ նախ և առաջ մեծարանքի խոսք մեր բոլոր մարտիկներին, նաև հսկայական նյութ հետագայում ուսումնասիրելու, իրավիճակը գնահատելու և առավել ճիշտ գործելու համար։ Ապրիլյան պատերազմի յուրաքանչուր օրվա վերաբերյալ առկա է լայնածավալ արժեքավոր նյութ հավաքագրելու և գրքի տեսքով փաստաթղթավորելու համար։



5 Apr 2016

После 1936 года начали создавать концепт азербайджанской нации

Эти люди пока еще не знали что они азербайжанцы
А ведь азербайджанцы реально не понимают, как это так – бороться за национальную свободу и независимость.
У них это как-то не было принято. Да и откуда у них это могло возникнуть, если о том, что они азербайджанцы по национальности и что есть такая нация - азербайджанцы, они узнали в 1936 году от сталинских паспортистов?

Когда рухнула Российская Империя, они были просто «мусульмане» и в качестве «мусульман» резались с армянами как христианами. Само название «Азербайджан» было принято достаточно случайно, сначала хотели назвать страну, неожиданно возникшую в мусульманском углу бывшего русского Закавказья, историческим именем – Ширван, но потом решили назвать Азербайджанской Республикой в надежде, что удастся присоединить Азербайджан (т.е. персидскую провинцию этого имени, оккупированную тогда турками и немцами).
После 1936 года начали создавать концепт азербайджанской нации. Объявили великим азербайджанским поэтом гянджинского перса Низами, потом стали писать исследования по средневековой азербайджанской культуре (т.е. персидской культуре Ширвана) , объявили великим классово-национальным борцом азербайджанского народа перса-зороастрийца Бабека, поднявшего восстание против арабов, и т.п.

А тут подоспела война и соответственно оккупация Иранского Азербайджана. Пошел багировский панарзербайджанизм, в азербайжанскую культуру записали также всех персидских поэтов Северного Ирана, а под конец и Заратустру, о котором была легенда что он жил в Азербайджане (я не шучу!).
Правда, созданная в ходе оккупации народная республика (собственно АДР – Азербайджанская Демократическая Республика) пала самым позорным образом после того, как Сталин вывел оттуда вежливых человеков в обмен на нефтяные концессии (рассказ о том, как шах наебал великого человека, заключив с ним договор о концессиях, а затем, когда войска были выведены, «не сумев добиться его ратификации» в карманном парламенте, заслуживает особой поэмы). Так вот, после того как вежливые человеки исчезли, борцы за независимость демократического Азербайджана разбежались самым позорным образом. Кто не успел убежать был повешен. Единственные, кто посмел оказать вооруженное сопротивление – был отряд иракских курдов. Они спаслись, ибо разбить шахскую армию оказалось совсем просто. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...